ذهنیت هرکس با توجه به تجربیات، مطالعات، و حوادثی که برای خود و اطرافیانش در طول مدتی که زندگی کرده است شکل می گیرد. می توان گفت هر شخص با توجه به تجربیات خود در زندگی صاحب یک نوع فرهنگ و مالک نوعی از نگرش به انسان و جهان می شود. نگاه سیاسی شخص هم به همین صورت شکل می گیرد. با توجه به تجربیات زندگی ممکن است انقلابی، روشنفکر، دموکرات، افراطی، ملایم یا بی تفاوت نسبت به مسائل سیاسی بار آمده باشد. از طرف دیگر هیچ کس هم پیدا نمی شود که بگوید آن چیزی که م به آن اعتقاد دارم غلط است. کسی ممکن است به خودش بمب ببندد و خودش را به خاطر عقیده ای که دارد منفجر کند و صدها نفر دیگر را همراه با خود از بین ببرد در حالی که به عقیده بسیاری دیگر کار او ممکن است یک دیوانگی محض به نظر آید. این را می توانیم نسبی بودن عقاید و نگرشها بنامیم. یا چیزی شبیه به پلورالیزم عقاید که تقریبا در غرب پذیرفته شده است.
معلم هم در هر حال دارای نوعی نگرش سیاسی و مذهبی است و کثرت و گوناگونی نگرشها هم در میان معلمان طبیعی است. دانش آموزان هم به نوعی تحت تاثیر معلمان هستند. این تحت تاثیر بودن حتی گاهی منجر به تقلید حرکات و رفتار معلم به وسیله دانش آموز می شود.
طبیعی است که بسیاری از دانش آموزان از نظر ذهنی هنوز به مرحله ای نرسیده اند که خود بتوانند بسیاری از مسائل را تجزیه و تحلیل کنند. حال سوالی که پیش می آید این است که آیا معلم می تواند نگرش خود را در خلال تدریس تبلیغ کند؟ ممکن است نگرش او به نظر خودش خیلی عالی باشد و به نظر شخص او اگر دانش آموزان در مسیری که او ترسیم می کند گام بردارند به موفقیت می رسند اما همین نگرش را ممکن است معلمان دیگر قبول نداشته باشند و یا حتی به نظر ولی دانش آموز بدترین مسیر باشد. واقعا ارزش دارد در این مقوله اندکی تامل کنیم